میلاد

دیگه بسه نخور غصه

دیگه بسه نکش حسرت

دیگه بسه تو تنهایی نشستن

حسرت و غصه خریدن

غروب خورشید و دیدی

طلوعش چقدر قشنگه

غصه تعطیل

حسرت تعطیل

 روز جشنه

روز شادی

روز میلاد دوبارست 

                                                    سکوت

کاش بدونی تو اسمون سکوتت

کاش بفهمی تو شبهای سیاهت

من تکه ابری بودم تو هوای گرفته دلت

وهمیشه برسر دلتنگیهایت میباریدم

کاش  زیر این  شدت بارش دلتنگی هایت قدم میزدی تا

بدانی هنوز یکی هست که برای گریه های شبانه ات ارزش قائل هست

کاش قاصد خوش خبر بیادو بگه که پشت این ساحل تنهایت یکی همیشه منتظر نشسته

تا بگه چقدر دوست داره اره گلم من خیلی وقته اینجا زیر بارون چشمانت خیس شدم و دم

نزدم تاشاید فرصتی پیدا کنم و بگویم دوست دارم من همیشه کنارت هستم ولی حیف که تو

غافلی وهیچ گاه بودنم را احساس نمیکنی  شاید روزی برسه که متوجه بشی فقط خدا کنه انروز دیر

نشده باشه

                                                      چشم من                                                                                                                  

اگه ماشین زیر پاهات نیست

اگه خونت بالا شهر نیست

اگه نیستی تو مهندس یا که دکتر

اگه استخر تو خونت نیست

فکر نکن بدبخت ترینی

من میگم خوشبخت ترینی

اگه این دنیا نداری

من میگم بهشت مال توست

آخه حقی تو نخوردی

آخه قلبی زیر پاها ت نگذاشتی

اونی که ثروتمنده

من میگم فقیر ترینه

اگه جیبت خالی باشه

اما چشمات پاک پاکه

دیده ام جیب پر پول

اما چشمش دنبال ناموس مردم

ثروت من چشم و دل پاکم

ثروت تو نمیدونم

چشم پاکت یا جیب پر پول

                                          تنها

مانده ام تنهای تنها

توی تاریکی شبها

تکه تکه مونده این دل

تو جا ده توخیا لت

کاش از اول تو میگفتی

که اصلا دوستم نداشتی

آنقدر دوست داشتم

که شدی واسم یه رویا

همیشه هر جا میرفتم

تو خیالم تو را با خودم میبردم

چجوری دلت اومد

بهترین روزهای عمروم

اینجوری ازم بگیری

تو جوونی پیرپیرم

نمیدونم که بودی ؟

یا چه بودی ؟

نبود حق دل تنگم

اینجوری تنهاش بزاری

                                                             با تو یا بی تو هرگز

یادته یه روز پاییز

توی ایوون

زیر اون درخت انگور

فرداش روز امتحان بود

دفتر و کتاب یه جا پهن

خندهامون چه بلند بود

مادرت میگفت بخونید

که نشید فردا پشیمون

یادته بالای دقتر مینوشتی

چرا عاشق تو گشتم

همیشه یه لبر کشیدم

روی اون نوشته تو

وقتی از پیش تو رفتم

فهمیدم دلم اسیره

ولی دیگه دیر شده بود

هر کدوم یه راهی رفتیم

من رسیدم ولی زخمی

حالا تو ایوون

منتظر تو نشستم

تا بگم زندگی بی تو   نه   نمی خوااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااام

                                                       نون خرما

میون  شبها ی تاریک

میومد یه مرد تنها

روی شونش نون و خرما

پشت در گذاشت اون ورو

در و کو بید گذاشت و رفت

تا که نا شناس بمونه

برف و بارون

سیل و طوفان

هیچکدوم مانع نمیشد

که یادش بره قرارش

تا بود پدر همه یتم ها

تو کوچه می پیچید صدای خنده

حالا همه منتظر

پشت درهاشون نشستن

تا بیاد دوباره اون مرد

شامشون و باز بیاره

کوچه ها سرد وتاریک

خبری نیست که بیادش

فردا گفتن زخمی گشته

آخه زهری بوده شمشیر

تازه فهمیدن کی بوده

حالا اون و خوب شناختن

ولی افسوس دیگه دیره

آخه رفته از پیش ماها

                                                             فرصت

الهی قربونت برم

دلم خیلی تنگه برات

می خوام یبار ببینمت

نگو نگو که نمیشه

بزار یبار ببینمت

شاید اروم بشه دلم

تو حسرت دیدن تو

عمری نزار بسوزه دل

بزار بگم دوست دارم

شاید دیگه فرصت نبود

دوباره بخونم برات

ندیده شیفته ات شدم

شاید عمرم کفاف نداد

اون جمعه ای که تو میایی

                                      دنیای فانی               

هر جا رفتم هر جا رفتید

اولین کلام سلام است

جمعه هست اخر هفته

اخر نماز سلام است

رفتن از دنیای فانی

اسمشو گذاشته اند مرگ

خیلی ها مرگ و پایان میدونستن

میگه اغاز میرسه اخر به پایان

چرا اخر نماز سلام است؟

روز مو عود چرا جمعه است؟

نگرفتی من چی میگم

تو لحظه های اخر

 ما میگیم خدا نگهدار

پس چرا اخر نماز سلام میدیم ما؟

این یعنی  بعد پایان

 تازه میرسیم به اغاز

گرفتی حالا چی میگم

                                                               تنهایی زینب

توی تاریکی شبها

میرسه ناله یک زن

میون اون در و دیوار

میکنه هی داد و بیداد

میو ن ناله های زن

میرسه به اسم عباس

گریه میکرد در و دیوار

واسه تنهایی زینب

آخه عباس پی اب رفت

عمو عباس تو کجایی

که زدن سیلی به زینب

تو کجایی که زدن اتیش به خیمه

خبری رسید به گوشم

عمو عباسم شهید شد

تو نهر ابی مونده دستاش

امدم دستش گرفتم

اما موند اون دست دیگه

الهی که من بمیرم

تو رو ایجوری نبینم

افتخارم همینه

که تو باشی عموی من

                                                                  بهشت من

من بهشت و نفروختم به این دنیا

نخریدم اون جهنم واسه فردام

باغ و هرگز نمیدم من

به اون اتیش جهنم

ابدیت و نمیدم

دنیای فانی بگیرم

منم مستاجر دنیام

ولی اون صاحب خونه

مالکیت وعده داده

چجوری مالک میشیم تو اون دنیا؟

با صداقت تو این دنیا

با نجابت با اطاعت

با یه قلب پاک و بی ریا

تو میشی صاحب خونه تو اون دنیا

میبینی سختی نداره

واسه صاحب خونه بودن

تو بهشتتو فروختی به این دنیا؟؟؟

                                                         اگه نباشی

تو ساحم باش   

 من موج خسته

 اگه نباشی دلم میگیره

تو خورشیدم باش  

من اسمونت

 من ابر تیره

تو بارونم باش

من خاک باغچه

 تو گل من باش

 اگه نباشی دلم میگیره

تو قلب من باش

من نفس تو

طلوع من باش

اگه نباشی دلم میگیره

            بیاد تو 

دوتا چشمام خیره مونده به راه تو

خلوت تنهاییم پر شده از یاد تو

دوان دوان پاهایم

بسوی توکشیده شد دستانم

اقا بگو کجایی پس کی تو میایی

شده تمام روز و شب من

تیک و تاک ساعت و

روز  وهفته میشمارم

دستها دیگه توانی واسش نمونده

پاها مونده همونجا تو جاده تو

اقا عمرم تمام شد پس کی تو میایی

مردم از چشم انتظاری

تو کدوم جمعه میایی

        اگه باشی  

اگه باشی دنیا دنیاست

گل قرمز معنی داره

اگه باشی تا سحر واست میخونم

چه دنیای عجبیست شیفته ای

ولی هرگز نمی بینیش

میخونی واسش همیشه

هرچه عاشقونه تر شد

فاصله بیشتر وبیشتر

هرچه گفتم واسه تو بود

هرچه خوندم مال تو بود

تو شدی عروس شعرام

دستتو بزار تو دستم

تو بمون کنار قلبم

تا که ارامش بگیرم

      انتظار

نشونی بده تا بیام روزی

به کوه عشقت بیفتم شبی

یه روزی یه ماهی یه سالی

گذشت و نیومد از تو نشونی

قلب کوچک و قشنگم

فرش قرمز تو کردم

گل نرگس توی دستام

خیره مونده دوتا چشمام

خیس خیس دوتا چشمام

نگرونه دل تنگم

نکنه جمع نیایی

چه باشم چه نباشم

منتظر به راهت می مونم

جمعه

گل نرگس روز جمعه

میپیچه میون کوچه

دلا باز هوایی کرده

هیشکی نیست که نپرسه

جمعه شد مهدی نیومد

بازم این  جمعه گذشته و

نیومد از تو نشونی

غایب همیشه حاظر

بگو کی پس میشی ظاهر

ندیده دیوونه گشتیم

میدونم اخر میآ یی

نقشه هایی تو سرم هست

واسه اون لحظه دیدار

کاش میشد منم باشم

روز موعود تو مهدی

تا ببینم فقط اون صورت ماهت

تا بگم اگه شد بکن قبولم

تو رکاب تو بمونم

تو رکاب تو بمیرم

تو باغچه مادر بزرگ

جمعه ها دور هم بودیم

دور از غصه و غم

مادر بزرگ با اون قوریش

چایش همیشه دم بود

مهموناشم که جمع بود

اون حوض ابی

با ماهیهای قرمز

گلدون شمعدونی دور حوض بود

چادر نمازش همیشه تو تاقچه

مهر و تصبیح کنار اون سجاده

ذکر همیشه رو لبهاش

با اینکه پیر شده اون

موهاش همش سفیده 

اما هنوز زیبا و دلنشیه

آخ چه دلم تنگ شده

واسه همون روزهامون

یادش بخیر اون قدیما ....

                                                 تقدیم با عشق به مادر بزرگ خوبم

اتیش به قلبت میزنه

دیگه بهش تو فکر نکن

اون با یارش خوش میگذره

روزو شبات قاطی نکن

اون واسه تو جون نمیده

کاشکی یه کم عاقل باشی

که دیگه پیشت نمیاد

اینو بدون تنها شدی

اما نزار تنها تر بشی

حیف من که منو شکستم به تو رسوندم

جیف دل که پر شد از خیال تو

حیف من که دل تو رو نروندم

حیف من و دل من

حیف اون گلای اطلسی

حق تو عاشقی نبود

اونم به این مقدسی

حق تو دلسپردن و یکی شدن نبود

تو لایق این عشق بزرگ نبودی

باید مثل یه بازیچه چشما تو

بارونی میکردم

اما من عاشقت بودم

عاشق که ظالم نمیشه

حیف تمام لحظه های قشنگم که با تو سپری کردم

حیف اون همه عشق و علاقه 

حیف  حیف من  حیف دل من

حیف چشمام که واسه تو بارونی کردم

حیف این همه اشک

حیف

بر فراز ارزوهایم نشاندم و در همین حال عکس نگاهت را روی لوح سپید قلبم کشیدم

تا برای همیشه یاد تو درون قلبم بماند و برای همیشه این قلب کوچک من خانه

تو باشد دوست داشتم من بهار بودم و تو ان گلی که در بهار می روید و اگر پاییز بودم

تو ان بارانی که در پاییز ببارد واگر مسافر باشم تو ان همسفر لحظه های ابی ام باشی

ولی افسوس که لحظه هایم بی تو سپری میشود و از این تنهایی دلم میگیردو چشمانم

بارانی میشود

فقط خدا میداند وقتی کنارم نیستی تمام غم های عالم سینه ام را ویران میکند

اری اخرین نگاهت مثل لحظه های پایان سال مثل سطرهای اخر کتاب

مثل اخرین روزهای عشق و مدرسه شیرین و ماندنی بود پس بر گرد بیا تا در اغوشت

جان بسپارم 

یه زخم همیشگی تو قلبت هده داده زل بزنی و به جای اینکه لبریز از کینه

و نفرت باشی حس کنی هنوز دوستش داری چقدر سخته دلت بخواد سرتو

رو شونه هاش تکیه بدی کسی که یروز زیر اوار غرورش همه وجودت له شده

چقدر سخته تو خیالت سا عت ها با هاش حرف بزنی اما وقتی دیددیش

هیچ چیزی جز سلام نتونی بگی چقدر سخته دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه

اما مجبور بشی بخندی تا نفهمد که هنوز دوستش داری چقدر سخته تمام احساستو

توقلبت پنهان کنی و تظاهر به خوب بودن کنی چقدر سخته تمام ارزوهات رو تو یک صندقچه کنی

ودر ان یک قفل بزرگ بزنی و ان را ته قلبت چال کنی چقدر سخته ارزو ها تو خونه دیگری ببینی وهر لحظه هزار بار تو خودت بشکنی و نتونی چیزی بگی

گول لبای من نخور همین جوری خندیده اند

به چشم من خیره نشو که من خودم رفتنی ام

تو چشم خیس من مگه چه میتونی پیدا کنی؟

برو نزار که چشم من دوبار بارونی بشه

یه چیزی رو بهت بگم راحت بشه خیالتو

برو بگو که عشق تو مرده دیگه

برو دیگه نگاه نکن برو حتی صدام نکن

برو ولی اینو بدون که عشق تو زندونیه

به جرم عاشقی واسم حس ابد رو بریدن

انگار تمام کوه ها را روی شانه هایم حمل کرده ام

انگار صد سال پلک بر هم نگذتشته ام

خسته ام آنقدر که نام خود را فراموش کرده ام

وهیچ یادم نیست که اولین بار کدام گل و از کدام باغ را بوییده ام

من حتی سلک سنجاقکی را که در کوچه های کودکی بو سیده ام

را از یاد برده ام خسته ام اما نه آنقدر که نتوانم تو را دوست داشته باشم

و از کنار نفس های گرمت بی اعتنا بگذرم

برو از چی میترسونی منو

فکر کردی اگه بری

بدون تو من می میرم

جونم گذشته اون روزا

مردن من روزیه که

اوسام بگه بسته دیگه

فکر کردی شمعی ومنم پروانتم

می خوای میشم هلی کوپتر

دور سرت می چرخم

برو بابا تاریخ گذشته ای و

خودت خبر نداری

برو نزار بیشتراز این

رسوات کنم

برو بزار تا باد بیاد

آقابی تو دل اسیره

آقابی تو من می میرم

آقا بی تو این دوتا چشم

نمی خواد دنیا ببینه

آقا بی تو من چه خسته ام

بی تو دنیا رو نمی خوام

عمو عباس من هستی

نور چشمان من هستی

نمی دونم که کی هستم

نمی دونم  که چی هستم

هر که هستم هر چه هستم

تک وتنها با خیالت

روزهامو به شب رسوندم

امیدم بسته به اینکه

یه روزی بیام تو صحنت

کربلای تو ببینم

داغشو نزار تو این دل

آقا تا این دوتا چشمام

کربلای تو ندیده

تو نزار بره زیر خاک

باید برم از دنیاتون

صفا نداره دنیاتون

روزهاتونم مثل شبه

خدا میدونه تودلم

چه آتشی به پا کردید

این دنیای پوچ شما

باشه واسه ی خودتون

اما یه جا منتظرم

منتظر جوابتون

تو دنیاتون که بی جواب

مونده سوال لب ما

می بینمتون روی پل

اونجا باید جواب بدین

بگید چراو واسه چی؟

قلبمو صد تکه کردید

محاله بگذرم از تون

                                                    سکوت

کاش بدونی تو اسمون سکوتت

کاش بفهمی تو شبهای سیاهت

من تکه ابری بودم تو هوای گرفته دلت

وهمیشه برسر دلتنگیهایت میباریدم

کاش  زیر این  شدت بارش دلتنگی هایت قدم میزدی تا

بدانی هنوز یکی هست که برای گریه های شبانه ات ارزش قائل هست

کاش قاصد خوش خبر بیادو بگه که پشت این ساحل تنهایت یکی همیشه منتظر نشسته

تا بگه چقدر دوست داره اره گلم من خیلی وقته اینجا زیر بارون چشمانت خیس شدم و دم

نزدم تاشاید فرصتی پیدا کنم و بگویم دوست دارم من همیشه کنارت هستم ولی حیف که تو

غافلی وهیچ گاه بودنم را احساس نمیکنی  شاید روزی برسه که متوجه بشی فقط خدا کنه انروز دیر

نشده باشه

                                                          یا مهدی ادرکنی

                           نه روی خاک مینویسم نه روی ماسه های ساحل نه روی دیوار

                          ونه به خط میخی نه به سبک چینی ونه روی تخته سنگ های

                          بزرگ کوه البرزونه روی قلب آسمان نه روی میز تحریرم مینویسم

                         تورامن دوست میدارم تنها جایی وباخط عشق مینویسم که هرکس با اولین ورودش بداند

                         که من تورا دوست دارم اری من بروی دریچه قلبم مینویسم همانجایی که

                         خیلی ها نوشتن ورود آقایون اکیدا ممنوع اری من بر روی سر لوح سپید قلبم مینویسم

                         اقای من مهدی جان دوستت دارم اری تو ملکه قلب منی

                                                                            تقدیم به ا نکه زمان دردست دارد یامهدی ادرکنی

بازم امشب آسمون گريه داره

روزاي عاشقي رو يادم مياره

ميدونه دلم گرفته باز

مي خواد اينجوري منو خالي كنه باز

خدايا دلم گرفته از اين رسم نديدن

از اين رسم بي وفايي از اين دردکشیدن

از اين گفتن و نشنيدن

يا شنديدن و فكري نكردن

از اين رفتن و نرفتن

از اين خوندن و نخوندن

خدايا كاري بكن تو

تا دلم آروم بگيره 

تا دلم واسه گريه كردن بهونه تازه نخواد

يه عمري دويدم پي چي دويدم واسه چي دويدم

خدايا شكستن دل عاشقم رو

خدايا چه خاكي برسرم بريزم

الهي بسوزد دلاشون

الهي خون بباره جفت چشاشون

روزگارشون مثل ابر بهاري

دائم چشاشون باروني و نكبت بباره ازتنشون